ساز _دل

وقتی خداوند انسان را آفرید، سکوت بی حاصل او را نپسندید به او خواندن آموخت تا بیاموزد و بر فراز فرشتگان بایستد از آن روز، شرح دل های عاشق، مثنوی هفتاد من کاغذ شد و سکوت آنها نیز مقدمه ی غوغا. آنگاه، کلمات آرام و بی صدا در کنار هم نشستند و جمله ها را فریاد کردند. اهل قلم اندوه پنهان خویش را در کسوت عبارات دیدنی کردند و با نوشتن برای دردها، درمان ساختند و این چنین شد که " قلم" قابل "‌ قسم خوردن خداوند متعال" شد که فرمود: ن واقلم و ما یسطرون ... : قسم به قلم و آنچه مینویسد ...
این نغمه‌ها تقدیم به همه‌ی خوبان :
اصلاح " لحظه‌ها " اصلاح زندگی است.
گل‌های حسرت در وادی غفلت سرسبزند.
بزک کردن هوس‌ها در قالب عشق و قالب کردن آن‌ها به انسان‌ها،شاهکار شیطان است.
توبه، ترمیم روحی است که از ترکش گناه، صدمه خورده است.
دوزخ، آتشی است که در زیر خاکستر گناهان ما شعله می‌کشد.
قلب بیمار آسان معالجه می‌شود و قلب شکسته، دشوار می‌میرد.
در عرصه‌ی زندگی وقتی سوءظن بیاید تردید زمینه نابودی خوشبختی را فراهم می‌سازد.
تواضع را نیاموخته است کسی که از افتادن دیگران شادی می‌کند .
هر لحظه‌ی انسان، یک " ممتحن " برای اوست .
اگر دلداده‌ی محبت خداوند نباشیم،شیطان از سوراخ یک لحظه،هزارسال ما را در دوزخ می‌کشد.
داغ عشق، مهر تأیید سلامتی قلب است .
آینده‌ی ما را هیچ‌کس نخواهد ساخت، معماری را شروع کنیم تا خانه‌ی عشق‌مان ساخته شود.

اینک و هر زمان دیگر، شما هم از ساز دلتان نغمه‌ای بسازید و در گوش عاشقان نجوا کنید، باشد که بوستان جان اهل دل را عطرآگین سازید.

/ 0 نظر / 21 بازدید